{"id":39392,"date":"2026-07-16T12:00:05","date_gmt":"2026-07-16T11:00:05","guid":{"rendered":"https:\/\/transformiran.com\/geen-onderdeel-van-een-categorie\/de-terugreis-van-een-iranier\/"},"modified":"2026-07-22T15:00:56","modified_gmt":"2026-07-22T14:00:56","slug":"de-terugreis-van-een-iranier","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/transformiran.com\/nl\/newsroom-nl\/de-terugreis-van-een-iranier\/","title":{"rendered":"De terugreis van een Irani\u00ebr"},"content":{"rendered":"\n

Een Irani\u00ebr heeft 6.400 kilometer gefietst naar de Armeense grens. Dit is waarom. <\/strong><\/h3>\n\n

Blik op Iran<\/h2>\n\n

De regen dwarrelde over de bergen terwijl Arotin Babakhani het laatste stuk weg naar Meghri beklom, een klein Armeens stadje dat uitkijkt op de Iraanse grens. Zevenenvijftig dagen lang had hij gestaag naar het oosten gefietst, waarbij hij vlaktes, bossen en bergketens doorkruiste, op campings sliep en vertrouwde op weinig meer dan zorgvuldige planning, vastberaden doorzettingsvermogen en Gods dagelijkse voorziening. Zijn fiets had hem door negen landen en over meer dan 6.400 kilometer door Europa en West-Azi\u00eb gevoerd. Nu, met alleen de rivier de Arax die hem nog van Iran scheidde, was de reis bijna ten einde. <\/p>\n\n

Toen begonnen de wolken op te trekken. Aan de overkant van de vallei, voorbij de rivier en onder de opklarende hemel, kwam langzaam de vertrouwde contour van het Iraanse gebergte in zicht. <\/p>\n\n

Even bleef hij gewoon staan en staarde voor zich uit. \u201eIk was overweldigd,\u201d zegt hij zachtjes. \u201eIk heb gehuild.\u201d <\/p>\n\n

In de afgelopen zeventien jaar had hij zich honderden keren voorgesteld dat hij deze plek zou bereiken. Hij had routes uitgestippeld, kaarten bestudeerd, zijn lichaam getraind en zijn uitrusting klaargemaakt. Hij had zich dat moment voorgesteld. Hij had zich de grens voorgesteld. <\/p>\n\n

Hij had zich vaak afgevraagd hoe het zou voelen om zijn thuis weer te zien. Niet het huis waar hij was opgegroeid \u2013 zijn familie had Iran verlaten toen hij nog een kind was \u2013 maar het land dat hem nooit echt had losgelaten. <\/p>\n\n

\n

Ik ben zo dankbaar dat God me hierheen heeft geleid. Maar tegelijkertijd ben ik er kapot van. Ik zou willen dat ik meer kon doen. <\/p>\n<\/blockquote>\n\n

Achter de bergen lag het land dat hij meer dan vijfentwintig jaar geleden als kind had verlaten. Het is ook de thuisbasis van miljoenen mensen die nog steeds onder onderdrukking en onzekerheid leven, waaronder gelovigen die ondanks vervolging Christus blijven volgen, zich in stilte verzamelen in huiskerken door heel Iran, nieuwe christenen opleiden en de hoop van Jezus delen, tegen hoge persoonlijke kosten. <\/p>\n\n

\n
\n
\"\"
Toen Arotin 19 was, kreeg hij een visioen dat hij op een dag op de fiets naar de bergen aan de grens met Iran zou gaan<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n
\n
\"\"
De route van Arotin van Nederland naar de grens met Iran<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n

Een roeping van 17 jaar<\/strong><\/h3>\n\n

Die gedachte kwam voor het eerst bij me op, bijna zeventien jaar geleden.<\/p>\n\n

Tijdens een fietstocht in de buurt van zijn huis in Nederland voelde Arotin dat God een onverwacht visioen in zijn hart legde. Op een dag zou hij een reis naar Iran maken. Niet omdat hij zijn uithoudingsvermogen wilde testen of een record wilde breken, maar vanwege een door God gegeven passie om de moedige christenen in Iran te steunen. <\/p>\n\n

De visie was duidelijk. De timing was dat niet. Het leven ging door. Arotin trouwde met Noora. Samen stichtten ze een gezin en kregen ze twee dochters. Werk, kerk en gezin vulden de jaren, maar de overtuiging verdween nooit. In plaats daarvan begon ze op de achtergrond stilletjes vorm te krijgen, in afwachting. <\/p>\n\n

“Als God je een visie geeft,” zegt Arotin, “weet Hij ook wanneer die werkelijkheid moet worden.”<\/p>\n\n

Uiteindelijk brak dat moment aan.<\/p>\n\n

Op 9 mei van dit jaar reed hij, na maanden van voorbereiding, gebed en planning, op een zwaar beladen toerfiets zijn oprit in Staphorst af en zette koers naar het oosten.<\/p>\n\n

Vrienden zwaaiden hem uit. Zijn familie keek toe hoe hij vertrok. Voor hem lagen bijna twee maanden op een volkomen onbekende weg. Geen volgwagen. Geen reisgenoot. <\/p>\n\n

Slechts \u00e9\u00e9n man, \u00e9\u00e9n fiets en een droom die al bijna twee decennia in zijn hart leefde.<\/p>\n\n

Zijn route zou hem vanuit Nederland via Duitsland, Tsjechi\u00eb, Slowakije, Hongarije, Roemeni\u00eb, Bulgarije, Turkije en Georgi\u00eb leiden, om uiteindelijk Armeni\u00eb te bereiken, waar hij aan de grens met Iran zou staan. Oorspronkelijk was de tocht gepland als een reis van 5.500 km, maar de expeditie groeide uit tot meer dan 6.400 km doordat het weer, wegafsluitingen en onvermijdelijke omwegen onderweg honderden extra kilometers toevoegden. <\/p>\n\n

Keer op keer zeiden veel mensen tegen hem dat hij die reis onmogelijk in zijn eentje zou kunnen volbrengen.<\/p>\n\n

Toch was het een daad van gehoorzaamheid.<\/strong><\/p>\n\n

Terugkijkend ziet hij Gods hand in elke fase van de reis: de droom, de jaren van wachten, de voorbereiding en ten slotte de moed om te beginnen.<\/p>\n\n

“Soms bereidt God ons jarenlang voor voordat Hij ons vraagt de eerste stap te zetten.”<\/p>\n\n

Waarom 6.400 kilometer fietsen?<\/h2>\n\n

In de daaropvolgende zevenenvijftig dagen zou Arotin bergpassen beklimmen, door striemende regen fietsen, zijn volgeladen fiets van zestig kilogram bijna veertig kilometer lang duwen wanneer de wegen onbegaanbaar werden, en zich een weg banen door onbekende landen waar hij noch de taal noch het landschap kende.<\/p>\n\n

Maar al lang voordat hij de eerste pedaalslag maakte, had hij besloten dat als de tocht louter een sportieve prestatie zou worden, hij de essentie ervan zou hebben gemist.<\/p>\n\n

Elke kilometer was bedoeld om verder te wijzen dan zichzelf. Naar een volk. Naar een Kerk. Naar miljoenen Irani\u00ebrs die niet de vrijheid hebben om hun geloof zo openlijk te belijden als veel christenen elders als vanzelfsprekend beschouwen. <\/p>\n\n

\n

Telkens als het moeilijk werd, hield ik mezelf voor waarom ik dit deed.<\/p>\n<\/blockquote>\n\n

Die Transformatie gaf de reis een heel andere betekenis<\/strong>. Pijn was niet langer iets dat hij alleen maar moest doorstaan. Het werd iets dat hij kon aanbieden. Elke klim werd een daad van gebed. Elke zware dag werd een nieuwe kans om stil te staan bij gelovigen wier dagelijks leven een doorzettingsvermogen vereist dat veel groter is dan het zijne. <\/p>\n\n

Hoe dichter hij op de fiets bij Iran kwam, hoe vaker zijn gedachten naar hen uitgingen.<\/p>\n\n

Een kijkje in het leven van een ondergrondse gelovige in Iran<\/a><\/p>\n\n

Bekijk hoe Arotin uitlegt wat de drijfveer achter zijn reis was, voordat hij aan zijn tocht begon.<\/a><\/p>\n\n

Voorbereiding op de reis<\/strong><\/h3>\n\n

Maanden voordat hij Nederland verliet, had Arotin bijna elk praktisch detail al gepland.<\/p>\n\n

Tot laat in de avond bestudeerde hij kaarten, op zoek naar routes die door dorpen liepen in plaats van de populaire Europese langeafstandsfietsroutes te volgen. Door die keuze werd de totale reis honderden kilometers langer, maar het betekende ook dat hij genoeg voedsel zou kunnen vinden om de lange tocht vol te houden, zijn waterflessen kon bijvullen en aan het eind van elke dag kampeerplekken of kleine pensions kon vinden. <\/p>\n\n

“Het was belangrijk om rekening te houden met duurzaamheid,” legt hij uit. “Sommige langeafstandsfietsers verliezen bijna een kilo per dag.” Een zorgvuldige planning maakte een enorm verschil. Ondanks dat hij meer dan 6.400 kilometer fietste, verloor Arotin tijdens de hele reis slechts twee of drie kilo. <\/p>\n\n

\n
\n
\"\"
Arotin heeft tijdens zijn reis vele nachten gekampeerd<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n
\n
\"\"
De meeste dagen bracht ik alleen door op de weg<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n

Elke dag leren op God te vertrouwen<\/h2>\n\n

De eerste week viel zwaarder uit dan Arotin had verwacht.<\/p>\n\n

Maandenlange voorbereiding had hem het vertrouwen gegeven dat hij de afstand zou kunnen afleggen. Hij had consequent getraind, zijn uitrusting geoptimaliseerd en zijn route met uiterste zorg uitgestippeld. Toch kon geen enkele voorbereiding zijn lichaam voorbereiden op het meedogenloze ritme van dag in dag uit fietsen terwijl hij alles wat hij nodig had op zijn fiets meedroeg. Binnen enkele dagen waren zijn enkels zo erg opgezwollen dat zijn fietsschoenen nauwelijks nog pasten. Regen raasde over onbeschutte wegen, de temperatuur daalde onverwacht, en elke ochtend werd hij wakker in de wetenschap dat er weer honderd of meer kilometer op hem wachtten voordat hij weer kon rusten. <\/p>\n\n

De tocht was zwaar. Elke ochtend vroeg om vertrouwen. Elke dag bracht onbekende wegen met zich mee. Wegafsluitingen dwongen hem tot omwegen. Het weer in de bergen veranderde zonder waarschuwing. Sommige kampeerplaatsen waren gesloten, terwijl andere onverwachts opdoken, net op het moment dat hij ze het hardst nodig had. Elke avond moesten er nieuwe beslissingen worden genomen, en elke ochtend bracht onzekerheden met zich mee die op geen enkele kaart waren voorzien. <\/p>\n\n

\u201cGod laat ons meestal niet de hele reis zien.\u201d<\/p>\n\n

“De Bijbel zegt dat we ons geen zorgen moeten maken over morgen. Ik denk dat ik dat op een nieuwe manier heb begrepen,\u201d mijmert Arotin terwijl hij terugdenkt aan de Isra\u00eblieten die manna verzamelden in de woestijn \u2013 God gaf hen elke dag meer dan genoeg.<\/p>\n\n

“Ik besefte dat ik geen controle had over morgen,” zegt hij. “God vraagt ons alleen om vandaag op Hem te vertrouwen.” <\/p>\n\n

Dag na dag kreeg hij precies wat hij voor die dag nodig had: genoeg kracht om de volgende stad te bereiken, genoeg voedsel voor de volgende etappe, genoeg aanmoediging om door te gaan. En een slaapplaats voor de volgende nacht. <\/p>\n\n

Telkens wanneer hij merkte dat hij te ver vooruit keek, werd de afstand overweldigend. Wanneer hij zich in plaats daarvan concentreerde op de volgende heuvel, het volgende dorp of het volgende gesprek, werd de weg weer goed te doen. <\/p>\n\n

In de eerste dagen begon Arotin elke ochtend hetzelfde eenvoudige gebed op te zeggen, voordat hij zijn tent opborg en weer op de fiets stapte: \u201eHeer, laat me vandaag ten minste \u00e9\u00e9n persoon een glimlach bezorgen.\u201d Als hij erop terugkijkt, glimlacht hij om de eenvoud ervan. Hij had kunnen bidden om sterkere benen, gunstig weer of gemakkelijkere wegen. In plaats daarvan verlegde zijn gebed zijn aandacht van de kilometers die hij nog moest afleggen naar de mensen die hij misschien zou ontmoeten voordat de dag voorbij was. <\/p>\n\n

Arotin had verwacht dat het een eenzame reis zou worden. In veel opzichten was dat ook zo. Ongeveer veertig dagen lang fietste hij in zijn eentje en bracht hij lange uren door met weinig meer dan de weg, zijn gedachten en zijn gebeden. <\/p>\n\n

Gods trouwe voorziening kwam, stilletjes en ononderbroken, gedurende zevenenvijftig opeenvolgende dagen.<\/p>\n\n

Onverwachte bescherming<\/strong><\/h3>\n\n

Op een middag, terwijl hij door een bosrijk landschap fietste, vertelde Arotin een stuk van zijn route aan een andere langeafstandsfietser.<\/p>\n\n

De uitdrukking op het gezicht van de man veranderde onmiddellijk.<\/p>\n\n

“Ben je daar doorheen gereden?”<\/p>\n\n

“Ja.”<\/p>\n\n

“Alleen?”<\/p>\n\n

Arotin knikte.<\/p>\n\n

“Die weg nemen we nooit,” antwoordde de fietser. “Er zijn daar beren.” <\/p>\n\n

Pas toen herinnerde Arotin zich dat hij grote voetafdrukken had opgemerkt die in de zachte grond naast de weg waren gedrukt. Op dat moment had hij er niet veel aandacht aan besteed; hij ging ervan uit dat ze van runderen of paarden waren. Nu besefte hij dat hij urenlang door een gebied had gefietst dat lokale fietsers bewust mieden. <\/p>\n\n

Hij lacht terwijl hij het verhaal vertelt.<\/p>\n\n

“Dat wist ik niet.”<\/p>\n\n

Er zit geen enkele opschepperij in de manier waarop hij zich het voor de geest haalt. Het verhaal was eerder een nieuwe herinnering dat veel van Gods bescherming onopgemerkt blijft. Als hij van tevoren van de beren had geweten, had hij de dag misschien vol spanning doorgebracht, terwijl hij elke boomgrens afspeurde. In plaats daarvan reed hij gewoon door het bos, zich niet bewust van het gevaar dat hem, zoals hij later hoorde, had omringd. <\/p>\n\n

Achteraf gezien was het weer een les. Soms beseffen we Gods zorg pas als het moment al voorbij is. <\/p>\n\n

\n
\n
\"\"
Prachtige velden vlak voordat hij Roemeni\u00eb bereikte<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n
\n
\"\"
Met de veerboot langs de kust van de Zwarte Zee<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n

Gods voorzienigheid onderweg<\/strong><\/h3>\n\n
\n

Er was een moment waarop ik aan het bidden was, en nog voordat ik klaar was met bidden, stopte er al iemand om me te helpen.<\/p>\n<\/blockquote>\n\n

Zijn fiets had een mechanisch probleem gekregen. Alleen en ver van alles wat hem bekend was, zag hij zich geconfronteerd met de mogelijkheid dat de reis zou vastlopen nog voordat deze echt op gang was gekomen. De route die voor hem lag, hing af van een goed werkende fiets, maar de oplossing lag buiten zijn macht. <\/p>\n\n

“Ik zei: ‘Heer, stuur alstublieft iemand met een vrachtwagen.'”<\/p>\n\n

Het gebed was nog maar net over zijn lippen gekomen of er kwam al een auto aan. Een vrachtwagen stopte, de chauffeur bood aan om te helpen, en al snel was Arotins fiets veilig ingeladen. Als hij erop terugkijkt, staat hij er nog steeds versteld van hoe snel alles ging. <\/p>\n\n

“Het gebeurde meteen.”<\/p>\n\n

Voor hem was dat moment onvergetelijk, niet alleen omdat er iemand was gestopt, maar ook omdat hij wist dat God bij hem was. Dergelijke ervaringen namen niet alle moeilijkheden van de reis weg, maar ze herinnerden hem eraan dat hij nooit alleen onderweg was. <\/p>\n\n

Niet elk antwoord kwam zo spectaculair. Vaker nog zag Gods voorziening er wonderbaarlijk gewoon uit. <\/p>\n\n

Soms was het een politieagent die zijn best deed om te helpen met het vervoeren van zijn fiets na weer een technisch probleem.<\/p>\n\n

Iemand die hem de weg wees naar een kampeerterrein dat hij in zijn eentje nooit zou hebben gevonden.<\/p>\n\n

Een gezin dat hem uitnodigt om mee te eten.<\/p>\n\n

Aan de kant van de weg verse kersen krijgen.<\/p>\n\n

Anderen spraken gewoon bemoedigende woorden.<\/p>\n\n

Mensen van wie hij de namen wellicht nooit zal weten, maar wier vrijgevigheid onlosmakelijk deel uitmaakte van de reis. Elk van hen speelde een kleine rol bij het helpen bereiken van de bergen waar hij, weken later, zou staan en over de vallei uitkijken richting Iran. <\/p>\n\n

Op een camping in Roemeni\u00eb knoopte de eigenaar een gesprek aan nadat hij Arotins zwaarbeladen fiets had opgemerkt. Nieuwsgierig naar de reis vroeg hij waar hij naartoe reisde en waarom. Toen Arotin het doel van de expeditie uitlegde en zijn bezorgdheid over de christenen in Iran, werd het gesprek steeds diepgaander. Toen het de volgende ochtend tijd was om te vertrekken, weigerde de eigenaar van de camping geld aan te nemen. Het was in praktische zin een klein gebaar, maar het bleef Arotin nog lang bij. <\/p>\n\n

Op zich leek geen van die momenten iets bijzonders. Maar ze waren een krachtig bewijs van Gods liefde en trouw, en elke dag vroeg hij zich af hoe de voorziening er vandaag uit zou zien. <\/p>\n\n

\n
\n
\"\"
Lunchpauze in een Roemeens dorpje<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n
\n
\"\"
Arotin trekt Boedapest binnen<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n
\n

Ontvang betrouwbare updates uit Iran<\/h2>\n\n\n\n

Ontvang maandelijkse updates. Blijf op de hoogte. Bid met duidelijkheid. Sta achter het volk van Iran. <\/p>\n\n\n