Meer dan vier decennia na de Islamitische Revolutie in Iran vormen de nasleep daarvan een ontnuchterende waarschuwing voor de westerse kerk. Van de onwaarschijnlijke allianties die hebben bijgedragen aan de val van de sjah tot de vrijheden die daarna verdwenen, roept de geschiedenis van Iran dringende vragen op over socialisme, de islam, tolerantie en de idee\u00ebn die vandaag de dag in het Westen terrein winnen. <\/p>\n\n
Maar voor christenen is dit uiteindelijk een verhaal over iets dat sterker is dan angst.<\/p>\n\n
Wat gebeurt er als een generatie die snakt naar verandering krachtige idee\u00ebn omarmt zonder volledig te beseffen waar die toe kunnen leiden \u2014 en als mensen, in naam van de tolerantie, bang worden om die idee\u00ebn in twijfel te trekken?<\/p>\n\n
Iran weet het.<\/p>\n\n
Ruim vier decennia voordat het socialisme bij sommige jongeren op westerse universiteitscampussen een nieuw publiek zou vinden, maakte Iran een revolutie door waarin islamistische en linkse krachten een gemeenschappelijk doel vonden in hun verzet tegen de sjah.<\/p>\n\n
Ze hadden echter geen gemeenschappelijke visie op wat er daarna zou komen.<\/p>\n\n
De Iraanse revolutie van 1979 was niet louter een socialistische revolutie met een islamitisch tintje. De leidende krachten, de organisatie en de retoriek waren islamitisch van aard en draaiden om ayatollah Ruhollah Khomeini. Maar ook linkse en marxistische bewegingen waren actief in het revolutionaire landschap, met name onder studenten en intellectuelen, en sommigen steunden de opkomende Islamitische Republiek of werkten ermee samen. De gemeenschappelijke vijand was de sjah. De vraag was wat er in de plaats van hem zou komen.<\/p>\n\n
Maar toen de Islamitische Republiek eenmaal haar macht had geconsolideerd, bood zij haar voormalige partners geen bescherming meer. Het nieuwe islamitische regime keerde zich tegen linkse groeperingen die aan de revolutie hadden deelgenomen \u2014 en deze in sommige gevallen actief hadden gesteund. Tegen het begin van de jaren tachtig waren duizenden leden en sympathisanten van communistische organisaties gearresteerd of ge\u00ebxecuteerd.<\/p>\n\n
De Iraanse Tudeh-partij vormt een bijzonder ontnuchterend voorbeeld. De partijleiding sprak kort voor de val van de sjah haar steun uit voor de revolutie en Khomeini en bleef onder de Islamitische Republiek actief. Binnen slechts enkele jaren werd de partijleiding gearresteerd en werd de partij verboden.<\/p>\n\n
De islamitische strijdkrachten die zich als bondgenoten van de socialisten hadden voorgedaan, werden hun vervolgers.<\/p>\n\n
\nDe zogenaamde bondgenoten en vrienden van de socialisten hebben hen tijdens die revolutie stelselmatig gevangengezet, gemarteld en ge\u00ebxecuteerd. De agenda van de islam is niet gericht op vreedzame <\/em>co\u00ebxistentie.<\/strong><\/p>\n<\/blockquote>\n\n
Dit zijn enkele van de vragen die Lana Silk, voorzitter en CEO van Transform Iran, in dit interview bij Club 36<\/strong> heeft besproken, waarbij ze putte uit haar eigen jeugd in het revolutionaire Iran, meer dan vier decennia islamitisch bewind en wat Transform Iran vandaag de dag nog steeds waarneemt onder Iraanse christenen.<\/p>\n\n
De waarschuwing voor de westerse kerk is niet dat Amerika, Groot-Brittanni\u00eb of Europa voorbestemd zijn om Iran te worden. Het Westen van vandaag is niet het Iran van 1979, en de complexe krachten achter de Iraanse revolutie kunnen niet worden teruggebracht tot \u00e9\u00e9n enkele politieke alliantie.<\/p>\n\n
Maar Iran heeft al aan den lijve ondervonden wat er kan gebeuren wanneer men zich achter krachtige ideologie\u00ebn schaart zonder volledig te beseffen waar die toe leiden, wanneer bewegingen met fundamenteel verschillende overtuigingen zich verenigen tegen een gemeenschappelijke vijand, en wanneer vrijheden die ooit als vanzelfsprekend werden beschouwd, beginnen te verdwijnen.<\/p>\n\n
Tegenwoordig zijn jongeren in het Westen op zoek naar een doel en een ideal. Ideologische bewegingen bieden aansprekende antwoorden. Tegelijkertijd staan sommige delen van de westerse cultuur steeds meer afwijzend tegenover een kritische beschouwing van de islam.<\/p>\n\n
Voor christenen roept dat een lastige vraag op: worden we, in naam van de tolerantie, bang om lastige vragen te stellen?<\/em><\/p>\n\n
Heeft de angst om bestempeld te worden als haatdragend, intolerant, islamofoob of racistisch ertoe geleid dat delen van de kerk terughoudend zijn geworden om onderscheid te maken tussen liefde voor een moslimnaaste en het kritisch onder de loep nemen van het islamitische geloof en de politieke ideologie?<\/p>\n\n
We hoeven alleen maar naar Iran te kijken. <\/p>\n\n
Het verhaal van Iran bevat een ontnuchterende waarschuwing voor het Westen.<\/p>\n\n
Maar het biedt ook enorme hoop.<\/p>\n\n
De getuigenissen die uit Iran naar voren komen, zijn uiteindelijk geen boodschap van angst. Het is een uitnodiging om de idee\u00ebn te begrijpen die onze cultuur vormgeven, om van mensen te houden zonder bang te zijn de waarheid te spreken, om de intimiteit met Jezus te herstellen \u2014 en om te onthouden wie uiteindelijk de touwtjes in handen heeft.<\/p>\n\n
\nAls christenen hoeven we niet bang te zijn. God is goed en Hij heeft alles onder controle.<\/strong><\/p>\n<\/blockquote>\n\n