De revolutie van 1979 in Iran bracht wijdverspreide en belangrijke veranderingen in elk aspect van het leven van de Irani\u00ebrs. Ook het gebruik van de media kwam onder strenge controle te staan, met snelle en soms fatale gevolgen voor degenen die zich uitspraken tegen het hardvochtige regime.<\/p>\n\n
Iran heeft een van de hoogste aantallen verslaggevers in de gevangenis. Volgens Reporters Without Borders zijn er sinds 1979 minstens 1000 journalisten en burgerjournalisten gearresteerd, vastgehouden, vermoord, verdwenen of ge\u00ebxecuteerd door het Iraanse regime.<\/p>\n\n
De censuur in Iran is een van de meest extreme ter wereld, met vrijheden die jaar na jaar afnemen. Reporters Without Borders rangschikt Iran op 176\/180 landen in de World Press Freedom Index (2024). De grondwet biedt in theorie persvrijheid (Artikel 24), maar de perswet van 1986 staat sancties toe tegen journalisten die “de Islamitische Republiek in gevaar brengen”, “de geestelijkheid en de Opperste Leider beledigen” en “valse informatie verspreiden”. Deze termen worden subjectief toegepast zoals de autoriteiten dat willen.<\/p>\n\n
Censuur is niet beperkt tot inhoud, maar ook populaire vormen van communicatie. De autoriteiten blijven sociale media zoals WhatsApp, Facebook en Twitter blokkeren, evenals veel populaire websites zoals Blogger, HBO, YouTube en Netflix wanneer ze dat nodig achten. Dit is vooral waar in tijden van protest en opstand waar zelfs reguliere communicatiekanalen streng worden gecontroleerd.<\/p>\n\n
\nDe overheid blijft alle mogelijke middelen inzetten om mensen de toegang tot verboden media te ontzeggen. Maar hoe meer ze wetten maken, intimideren, bedreigen en straffen, hoe nieuwsgieriger de mensen worden. Nieuwsgierigheid leidt tot honger; honger leidt tot moed. Ze beginnen alternatieven te onderzoeken voor de religie die hen is voorgeschoteld – en ze ontdekken Christus. <\/p>\n<\/blockquote>\n\n