Het christendom is niet nieuw in Iran! Er zijn 2.000 jaar christelijke geschiedenis waarin velen veel hebben ge\u00efnvesteerd om het evangelie in Iran vooruit te helpen. Hier volgt een korte blik op alles wat er is gezaaid in het prachtige land Iran.<\/p>\n\n
Ondanks enkele gemene tegenstanders verspreidde het christendom zich snel over het Zoroastrische Iran. Dit werd versterkt door de verbindingen via de zijderoute en een vrijere eredienst dan in het voorchristelijke Romeinse Rijk. Het Syrisch (de lingua franca van het rijk) werd de taal van de oosterse kerk en maakte het mogelijk om het evangelie gemakkelijk te verspreiden naar steden en dorpen in de hele regio. De vervolging nam toe nadat keizer Constantijn een christelijk Romeins Rijk had uitgeroepen, omdat de christenen werden ge\u00efdentificeerd met de vijand van Parthi\u00eb, Rome. Ondanks deze en andere uitdagingen was er geen noemenswaardige verschuiving van het christendom. <\/p>\n\n
\nEr waren aanzienlijke vervolgingen, maar de kerk brak niet en gedurende 200 jaar van deze periode maakte het christendom deel uit van de gevestigde orde in Iran. <\/p>\n<\/blockquote>\n\n
In deze tijd brak de Oosterse Kerk met het Westen om de leer van Nestorius te volgen, Iraanse christenen brachten het evangelie naar Jemen, India en Sri Lanka, en langs de zijderoute naar China. De Iraanse kerk was volledig ‘missionair ingesteld’ (David Bosch).<\/p>\n\n
7e tot 13e eeuw: Overleven onder islamitische heerschappij<\/h2>\n\n
De kerk leerde hoe ze moest overleven nadat de Arabische moslims binnenvielen in 637 na Christus. Ze vielen geen christenen aan omdat ze werden gezien als ‘mensen van het boek’ en ze wisten dat ze hen nodig hadden om het rijk te besturen. Het concept van Dhimmi werd aangenomen, dat Christenen definieerde als een onderworpen groep, maar dit was niet ongelijk aan hun behandeling door de Zoroastri\u00ebrs. <\/p>\n\n
\nIn die tijd had de patriarch van de Nestoriaanse kerk het toezicht over ongeveer 12 miljoen gelovigen, bijna een kwart van alle christenen in die tijd.<\/p>\n<\/blockquote>\n\n
13e en 14e eeuw: Mongoolse invasie en vernietiging<\/h2>\n\n
Terwijl de invasie van Genghis Khan verantwoordelijk was voor de verwoesting van vele steden in Noord-Iran, werd een van zijn Mongoolse stammen, de Keraits, bereikt door Nestoriaanse evangelisten. Het christendom had een verrassende invloed op de families van de Mongoolse keizers. De Mongolen waren in eerste instantie niet islamitisch, zodat er zelfs onderhandelingen waren met het christelijke Westen om een bondgenootschap aan te gaan tegen het islamitische Midden-Oosten; maar het Westen reageerde niet. <\/p>\n\n
De 14e eeuw was een tijd van verwoesting waarin Tamerlane alle volkeren aanviel, christelijke en islamitische. Honderdduizenden kwamen om onder zijn aanval. Het duurde tot halverwege de 20e eeuw voordat de populatie weer de omvang had van voor deze invasie. <\/p>\n\n
\nDe gevolgen waren catastrofaal voor de Nestoriaanse kerk die meer dan 1000 jaar in Iran van Christus had getuigd; Tamerlane vernietigde de kerk effectief – maar haar getuigenis stierf niet volledig uit.<\/p>\n<\/blockquote>\n\n
\n
Meld je aan voor onze nieuwsbrief<\/h2>\n\n\n\n
Blijf op de hoogte van wat God vandaag doet in Iran! Ontvang de laatste gebedspunten, projectvorderingen en mogelijkheden om mee te doen. <\/p>\n\n\n