Iran beleeft een van de meest beslissende momenten in zijn moderne geschiedenis. Wat de wereld vaak ziet in de vorm van krantenkoppen en clips op sociale media, is voor de Iraniërs een dagelijkse strijd voor vrijheid – een strijd die wordt gekenmerkt door verdriet, moed en groeiende hoop.

Twee botsende verhalen

In een recent Bid met Amerikaanse leiders interview met Kris Kubal van Intercessors for America, gaf Lana Silk, inkomend president en CEO van Transform Iran, een zeldzame blik uit de eerste hand op wat er werkelijk gebeurt in Iran. Op basis van betrouwbare contacten in het land en haar eigen ervaring met opgroeien onder de Islamitische Republiek, beschreef Lana een natie die gevangen zit tussen bruut geweld en een groeiend geloof dat verandering eindelijk mogelijk is.

De kosten op straat: “Het is een bloedbad

Lana verzachtte de realiteit van de gewone Iraniërs niet.

“Aan de ene kant is het een bloedbad. Overal vallen verwoestende slachtoffers.”

Vlak voor het interview ontving ze videobeelden van binnen Iran waarop lichamen langs de straten te zien zijn, een bewijs van de zware prijs die de demonstranten betalen. Schattingen van het aantal doden lopen in de duizenden, maar Lana benadrukte dat getallen alleen de omvang van het lijden niet weergeven.

Dat is nog maar het aantal doden. Van tienduizenden mensen is het gezin uit elkaar gerukt; hun kinderen, hun ouders zijn van hen afgenomen.

Het geweld heeft op grote schaal angst gezaaid, maar heeft de vastberadenheid van de mensen niet gedoofd.

Angst en hoop rijzen zij aan zij

Naast verdriet en trauma beschreef Lana een andere emotie die zich over Iran verspreidde: hoop.

“Er is die constante hoop dat we misschien genoeg hebben gedaan … misschien is er genoeg aandacht van de wereld dat het verhaal eindelijk gaat veranderen.”

Ondanks internetafsluitingen, gewapende veiligheidstroepen en zware repressie blijven Iraniërs protesteren met minimale middelen, waarbij ze vaak met weinig meer dan vastberadenheid worden geconfronteerd met scherpe munitie.

Ze zijn niet gewapend. Ze gebruiken letterlijk stokken en stenen of zelfgemaakte wapens.

Deze machtsongelijkheid is de reden waarom ze gelooft dat interventie van buitenaf uiteindelijk nodig kan zijn.

Waarom hulp van buitenaf doorslaggevend kan zijn

De Iraanse demonstranten hebben te maken met twee overweldigende nadelen: vuurkracht en controle over de infrastructuur.

“De overheid kan het licht uitdoen. Ze kunnen het internet afsluiten.”

De geschiedenis biedt een ontnuchterende parallel. Bij de omverwerping van de Sjah in 1979, merkte ze op, waren ook externe krachten betrokken. “Het zou opmerkelijk zijn als ze dit in hun eentje tot de laatste fase zouden brengen.”

Tegelijkertijd is het regime niet monolithisch. Er zijn aanwijzingen van overlopen binnen de politie en veiligheidstroepen, waaronder video’s van agenten die de wapens neerleggen.

Er zijn overlopers – een groeiend aantal.

Toch blijft een aanzienlijk deel van het leiderschap vastberaden.

Een ideologische oorlog, niet alleen politiek

Een van de meest ontnuchterende inzichten die Lana deelde, is dat de reactie van het regime niet alleen wordt gedreven door macht en corruptie, maar ook door ideologie. “Dit is een ideologische oorlog voor het Iraanse leiderschap.”

Ze legde uit dat de Iraanse Opperste Leider vaak niet verwijst naar Iran als natie, maar naar de “natie van de Islam”.

Hij heeft al eerder gezegd dat het prima zou zijn als Iran zou branden, zolang de islamitische zaak maar zou worden verdedigd.

Dit wereldbeeld verklaart mede de bereidheid van het regime om extreem geweld te gebruiken tegen de eigen bevolking.

Wat Iran was – en wat de mensen zich herinneren

Veel mensen buiten Iran weten niet hoe anders het land ooit was. Voor de Islamitische Revolutie was Iran sociaal open, cultureel levendig en grotendeels seculier.

Het was erg verwesterd. Je herkende de straten, de kleding, het onderwijs.

Ironisch genoeg was een van de klachten tegen de Sjah dat hij geen verplichte hijab oplegde. “Ze wilden integriteit in hun geloof. En van alle dingen waar we de Iraanse regering van kunnen beschuldigen, kunnen we ze niet beschuldigen van een gebrek aan integriteit.”

De beloften van rechtvaardigheid, barmhartigheid en zorg voor de armen trokken velen naar de revolutie, zonder de kosten volledig te begrijpen.

Ze kregen waar ze om vroegen, maar ze realiseerden zich niet waar ze echt om vroegen.

Opgroeien onder de Islamitische Republiek

Lana’s analyse is gevormd door persoonlijke ervaring. Geboren in het revolutionaire Iran, groeide ze op onder streng islamitisch bewind. Ze beschreef schooldagen die begonnen met gezangen als “Dood aan Amerika” en “Dood aan Israël”, opgelegde kledingvoorschriften en constante bewaking.

“Alles was erdoor gekleurd. Overal was controle.” Zelfs recreatieve activiteiten werden gescheiden per geslacht, soms met tragische gevolgen.

Vrouwen waren verplicht om een hijab te dragen, zelfs tijdens het zwemmen. Velen verdronken hierdoor.

Deze herinneringen geven haar inzicht in waarom Iraniërs vandaag alles riskeren.

De diepere vrijheid die Iraniërs zoeken

Hoewel politieke vrijheid belangrijk is, benadrukte Lana dat geestelijke vrijheid uiteindelijk Iraniërs ondersteunt – vooral gelovigen die vervolgd worden.

Nergens in de Bijbel belooft God politieke vrijheid. Maar de vrijheid die Jezus biedt overtroeft dat allemaal.

Ze deelde getuigenissen van christenen die gevangen zaten en gemarteld werden vanwege hun geloof. “Ze vertellen me: ‘Ik zou er zo weer heen gaan voor de manier waarop ik de aanwezigheid van God heb ervaren.'”

Dromen, visioenen en spiritueel ontwaken

Iran is al getuige van een stille maar krachtige spirituele beweging. Lana legde uit dat veel moslims tot geloof komen door dromen en visioenen, vormen van communicatie die diep gerespecteerd worden in de Iraanse cultuur.

Ze zijn erop ingesteld om hun dromen op te merken, vooral tijdens de Ramadan.

Ze deelde verhalen van Jezus die in dromen verscheen, de zieken genas en mensen op diep persoonlijke manieren tot Zich trok, vaak met groot persoonlijk risico.

Wat de kerk nu kan doen

Er zijn vier dringende gebedsprioriteiten:

1. Gelovigen in Iran – geïsoleerd, bedreigd en kracht nodig
2. Zij die nog steeds zoeken – verlangen naar waarheid en vrijheid
3. De leiders van Iran – inclusief gebeden voor berouw en transformatie
4. Zij die in de frontlinie dienen – ministeries die zich voorbereiden op wat komen gaat

We willen niet alleen een open deur. We willen er klaar voor zijn als hij opengaat.

Iran heeft tientallen talen, vele zonder Schrift. Transform Iran werkt nu aan het maken van Bijbels, het trainen van leiders en het toerusten van de kerk voor dit kritieke moment.

Voor meer specifieke manieren om te bidden voor Iran

Een moment dat misschien niet lang zal duren

Lana herinnerde ons er nuchter aan dat openheid niet eeuwig duurt.

Mensen zullen uiteindelijk afgeleid worden door de zorgen van deze wereld.

De tijd om te handelen – bidden, voorbereiden en steunen – is nu.

Hoe u kunt helpen

Transform Iran voorziet vandaag in dringende behoeften en bereidt zich tegelijkertijd voor op een grotere humanitaire crisis als de omstandigheden verslechteren of het regime instort. We hebben je hulp nodig.

Interview oorspronkelijk gepubliceerd op: Voorbidders voor Amerika