Stemverslagen van binnenuit Iran beschrijven massamoorden, families die geen lichaam of menselijke zorg krijgen en een natie die in de greep is van angst terwijl het regime de protesten de kop wil indrukken.

We ontvangen regelmatig berichten over de situatie in het land en zullen deze pagina blijven bijwerken zodra we ze ontvangen.

De situatie is geëscaleerd tot iets veel ergers dan de meesten hadden verwacht. Je kunt ook lezen over de gebeurtenissen die ons tot dit punt hebben gebracht, over de eerste vier weken van protesten en het conflict met de veiligheidstroepen.

“Zoveel jongeren zijn gedood”

Op 25 januari 2026 ontvingen de voorgangers van Transform Iran een hartverscheurende stemverklaring van een van onze medewerkers in het land:

Ik smeek jullie: stop alsjeblieft niet met demonstreren en bewustwording creëren. We durven niet eens meer vrij rond te lopen in onze eigen steden en straten. Het is ons nu duidelijk dat er geen hulp komt van Westerse leiders. Onze enige hoop ben jij nu. Ik smeek je, waarschuw alsjeblieft je vrienden. Vertel ze dat er ZOVEEL jonge mensen zijn vermoord. Zo veel! Zo veel! Omwille van deze jonge mensen…

De afgelopen week hebben we talloze berichten ontvangen over sterfgevallen. Vaders en moeders, zonen en dochters. Niemand blijft onberoerd. Onze medewerkers hebben verwoestend nieuws ontvangen over familieleden en vrienden, maar ook over bekeerlingen die ze begeleid en begeleid hadden. De autoriteiten zijn genadeloos geweest. In één geval werd een 24-jarige man in zijn been geschoten en bloedde leeg. Veiligheidstroepen waren ter plaatse en verhinderden dat medische hulp hem kon bereiken. Hij overleed al snel aan zijn verwondingen.

Lichamen ingehouden, begrafenissen verboden

Op enkele uitzonderingen na worden de lichamen van de doden verzameld door de strijdkrachten en van familieleden wordt geëist dat ze tot 1 miljard tomans (bijna 7.000 USD – een onbereikbaar bedrag voor de overgrote meerderheid) betalen om ze terug te krijgen. Openbare begrafenisceremonies zijn verboden.

Ongetwijfeld zijn er tienduizenden doden gevallen. Vele duizenden anderen worden vastgehouden, terwijl honderden families (zo niet meer) geen informatie hebben over de verblijfplaats of toestand van hun vastgehouden kinderen. Sommige mensen zijn naar bergachtige gebieden gevlucht om aan arrestatie te ontkomen.

Krijgswet naarmate de onderdrukking toeneemt

De wreedheid van het harde optreden heeft het land in feite in staat van beleg gebracht:

• Gemilitariseerde troepen overal met ‘schiet om te doden’ orders in centrale ruimtes
• Openbare ruimtes zijn gesloten
• Er geldt een avondklok
• Er zijn talloze controleposten opgezet en mobiele telefoons worden routinematig gecontroleerd.
• Burgers worden thuis gearresteerd
• Banen worden bedreigd en eigendommen worden in beslag genomen
• De regering heeft ernstige internetstoringen opgelegd waardoor de communicatie ernstig wordt beperkt en burgers worden geïsoleerd – zowel van elkaar als van het Westen, terwijl de autoriteiten beweren dat ze gewoon “de orde handhaven”.

Een natie onder terreur

De algemene sfeer wordt gekenmerkt door intense angst en diep wantrouwen. Veel burgers vermijden nauw contact met elkaar uit angst de regeringstroepen in de ogen te kijken. Er heerst een begrepen stilte en voorzichtigheid. Gewapende IRGC infiltreren in burgerkleding in de menigte. Dit vergroot het wantrouwen onder de mensen nog verder.

We weten niet eens meer wie onze vriend of vijand is. Je weet niet of de persoon met wie je spreekt voor of tegen je is. Want als er iets uit je mond komt dat tegen de regering is en hij is een vijand, dan ben je er geweest.

Een sterke stijging van de voedselprijzen, beperkte toegang tot voorraden, een daling of volledig verlies van gezinsinkomen en onofficiële berichten over geheime executies van gedetineerden hebben de ongerustheid onder de bevolking verder aangewakkerd.

Straten zijn met geweld leeggehaald. Er zijn meldingen van gewapende patrouilles die in bepaalde gebieden mogen schieten om te doden.

Meldingen van vergiftigde gevangenen

We hebben zelfs berichten ontvangen dat de autoriteiten, nu de gevangenissen overvol zijn, zijn begonnen met het vrijlaten van gedetineerden – maar niet voordat ze hen hebben vergiftigd. Sommigen hebben zulke hoge kaliumgehaltes ingespoten gekregen dat ze binnen een paar dagen een hartaanval kunnen verwachten. Anderen hebben stoffen in hun eten gekregen die inwendige bloedingen of een stille dood veroorzaken (samen met hoge doses acetaminophen om het op zelfmoord te laten lijken). Deze methoden zijn in het verleden gebruikt door Sovjets tijdens het Stalin-tijdperk. Hoewel dit nog niet bewezen is, zijn de bronnen geloofwaardig en worden vrijgelaten gevangenen op grote schaal aangemoedigd om onmiddellijk naar het ziekenhuis te gaan en hun bloed en urine te laten controleren.

“Naar buiten gaan is zelfmoord”

Een bericht van binnen Iran vat de realiteit samen waar veel burgers nu mee te maken hebben:

We kunnen nu eerlijk gezegd niets meer doen. De straat opgaan is een daad van zelfmoord. Het heeft niets meer met moed te maken. Als je naar buiten gaat, vermoorden ze je gewoon ter plekke. Ze vragen je niet eens waarom je op straat bent. Ze vermoorden je gewoon.

Voor een meer gedetailleerde analyse van de eerste vier weken van de opstand, oproepen tot actie en specifieke gebedspunten

Wat kun jij doen om de mensen in Iran te helpen?

(1) Bid. Gebruik onze gebedsgids om je gebeden aan te wakkeren. Bid met autoriteit en haal de bolwerken van de vijand neer.

(2) Bewustzijn vergroten. Deel deze webpagina met vrienden en collega’s. Volg ons op sociale media en deel de berichten. Laat de noodkreet van de mensen in Iran niet onbeluisterd.

(3) Geven. We zamelen geld in om noodhulppakketten voor de mensen samen te stellen. Dit zal voornamelijk voorzien in basisvoedsel en medische behoeften voor gezinnen die worstelen om te overleven. We zamelen ook geld in zodat we op het juiste moment programma’s kunnen maken om de kerk in deze moeilijke tijd te versterken.

Bedankt voor het gedenken van de mensen in Iran in hun uur van nood.

Fotocredit voor headerfoto: www.iranintl.com