Stemverslagen van binnenuit Iran beschrijven massamoorden, families die geen lichaam of humane zorg krijgen en een natie die in de greep is van angst terwijl het regime de protesten de kop probeert in te drukken.

We ontvangen regelmatig berichten over de situatie in het land en zullen deze pagina blijven bijwerken zodra we ze ontvangen.

De situatie is geëscaleerd tot iets veel ergers dan de meesten hadden verwacht. Je kunt ook lezen over de gebeurtenissen die ons tot dit punt hebben gebracht, over de eerste vier weken van protesten en het conflict met de veiligheidstroepen.

Lopende update – 27 februari 2026

Studenten die hun stem verheffen. Studenten aan verschillende universiteiten hebben hun protest hervat. Er zijn beelden opgedoken van drones die rond deze demonstranten cirkelen, vermoedelijk om de studenten te identificeren. Arrestaties gaan dagen en weken door nadat iemand op straat is gezien. Jonge mensen zijn vastbesloten om af te maken waar ze aan begonnen zijn.

Marteling voor mensen in hechtenis. Na weken van arrestaties horen we nu steeds meer berichten over onvoorstelbare martelingen van vrijgelaten gevangenen. In de meeste gevallen wisten families lange tijd niet waar hun dierbaren zich bevonden. Een moeder vertelde ons dat ze wekenlang huilend en smekend naar gerechtsgebouwen en politiebureaus in de hele stad was gegaan tot ze eindelijk te horen kreeg dat haar zoon in hechtenis was, maar dat hij in eenzame opsluiting zat en met niemand mocht spreken. Toen ze eindelijk mocht bellen, duurde het 30 seconden voordat het gesprek werd afgebroken. Het enige wat ze hoorde was ‘mam, ik ben gearresteerd, maak je geen zorgen’. Na 47 dagen in hechtenis werd deze jongeman eindelijk vrijgelaten. Hij praat nauwelijks over wat hij heeft doorstaan. Zijn fysieke littekens en zwakke lichaam zijn pijnlijke herinneringen. Hij brengt zijn dagen huilend door met schuldgevoelens over het feit dat hij nu vrij is, maar dat zijn vrienden nog steeds vermist zijn.

Kinderen niet vrijgesteld. Verschillende bronnen hebben ons verteld hoe hun kinderen op school door veiligheidstroepen aan de kant werden gezet en ondervraagd. Kinderen van nog maar vijf jaar oud werd gevraagd wat hun ouders thuis zeiden, of ze buiten waren geweest om te protesteren en of er gewonden in hun familie waren.

Lopende update – 20 februari 2026

Stilte is geen vrede. De straten in Iran zijn rustiger, maar het verdriet en de uitputting wegen zwaar op de gemeenschappen. “Mensen hebben het gevoel dat ze niets meer in zich hebben“, vertelde een contactpersoon. Angst bepaalt nu het dagelijks leven – buren zijn bang om te vragen of iemand een geliefde heeft verloren, gesprekken zijn voorzichtig en ouders aarzelen om hun kinderen naar school te sturen. Sommige leerlingen blijven thuis uit protest. Sommige scholen dreigen met onvoldoendes of verwijdering om leerlingen onder druk te zetten om naar school te gaan, terwijl andere scholen uit veiligheidsoverwegingen leren op afstand toestaan.

Verzet blijft. Een aantal burgers blijft vastberaden. In verschillende steden is graffiti verschenen met de tekst “we komen terug naar de straten“. Politiek gezien lijkt het erop dat het regime zelf weet dat zijn dagen geteld zijn.

Het veiligheidsoptreden neemt toe. Individuen worden naar verluidt abrupt vastgehouden, soms voor kleine of losjes gedefinieerde overtredingen zoals het “beledigen” van de hogere leiding. Veel mensen die eerder waren opgepakt en weer vrijgelaten, zijn naar verluidt door de autoriteiten opgeroepen voor ondervraging – wat bijdraagt aan een grotere angst onder de families, waarvan sommigen naar noordelijke regio’s zijn gevlucht en zeer zware omstandigheden hebben moeten doorstaan. Sommigen beweren dat ze door bekenden zijn ‘aangegeven’. s Nachts worden nog steeds huiszoekingen gedaan, waaronder visitaties naar tekenen van deelname aan het protest. Eigenaren van bedrijven melden dat ze onder druk worden gezet om camerabeelden van eerdere protestdata te verstrekken. Families beschrijven gevangenen die worden vastgehouden zonder formele aanklacht of bekendmaking van hun locatie, waardoor bezorgdheid ontstaat over gedwongen verdwijningen. Kinderen en vrouwen worden niet uitgezonderd. Zelfs rouwbijeenkomsten dragen risico’s met zich mee: deelnemers ontvangen waarschuwingsboodschappen die herdenkingen als “subversief” bestempelen.

Geweld en seksueel misbruik. Betrouwbare bronnen melden dat vrouwen in hechtenis voor hun executie zijn verkracht om te voorkomen dat ze “in de hemel komen” en we hebben zelfs (nog niet geverifieerde) rapporten gezien dat er baarmoeders zijn verwijderd bij overleden vrouwen om bewijs te verbergen. Overlevenden van gevangenschap beschrijven gedwongen bekentenissen, marteling en blijvende trauma’s. “Degenen die eruit komen zijn niet dezelfde“, zei een bron.

Gerichte helpers en gedwongen naleving. Medisch personeel dat gewonde demonstranten behandelde is naar verluidt geëxecuteerd. Rapporten beschrijven ook gedwongen deelname aan activiteiten van het regime en voortdurende psychologische mishandeling. Eén man werd naar verluidt gedwongen om acties van het regime te steunen als voorwaarde voor zijn vrijlating.

Economische en communicatieve druk. Bedrijven blijven gesloten, contant geld is schaars, geldautomaten zijn leeg en de inflatie verergert de ontberingen. De toegang tot internet en de telefoon is beperkt en onstabiel; het kan uren duren voordat berichten bezorgd worden en zelfs basiscommunicatie brengt risico’s met zich mee, waardoor de psychologische tol nog hoger wordt.

Internationale solidariteit. Hoewel de protesten in Iran voorlopig zijn verstomd, kwamen meer dan een miljoen Iraniërs en bondgenoten op 14 februari in het buitenland bijeen in steden als München, Toronto en Los Angeles om de crisis wereldwijd onder de aandacht te brengen. Deze manifestaties maakten deel uit van een “wereldwijde actiedag” waartoe Reza Pahlavi, de verbannen zoon van de voormalige leider van Iran, opriep uit solidariteit met de protesten in Iran.

De mensen in Iran betalen nog steeds een duizelingwekkende menselijke en emotionele prijs, terwijl de toenemende spanningen en de praatjes over een internationale oorlog de druk nog verder opvoeren. Bid alstublieft voor Iran – voor troost, moed en geestelijk ontwaken. En als u in staat bent, stuur dan humanitaire noodhulp naar gezinnen die te maken hebben met ernstige ontberingen en voedseltekorten.

“Zoveel jongeren zijn gedood”

Op 25 januari 2026 ontvingen de voorgangers van Transform Iran een hartverscheurende stemverklaring van een van onze medewerkers in het land:

Ik smeek jullie: stop alsjeblieft niet met demonstreren en bewustwording creëren. We durven niet eens meer vrij rond te lopen in onze eigen steden en straten. Het is ons nu duidelijk dat er geen hulp komt van Westerse leiders. Onze enige hoop ben jij nu. Ik smeek je, waarschuw alsjeblieft je vrienden. Vertel ze dat er ZOVEEL jonge mensen zijn vermoord. Zo veel! Zo veel! Omwille van deze jonge mensen…

De afgelopen week hebben we talloze berichten ontvangen over sterfgevallen. Vaders en moeders, zonen en dochters. Niemand wordt onberoerd gelaten. Onze medewerkers hebben verwoestend nieuws ontvangen over familieleden en vrienden, maar ook over bekeerlingen die ze hadden begeleid en begeleid. De autoriteiten zijn genadeloos geweest. In één geval werd een 24-jarige man in zijn been geschoten en bloedde leeg. Veiligheidstroepen waren ter plaatse en verhinderden dat medische hulp hem kon bereiken. Hij overleed al snel aan zijn verwondingen.

Lichamen ingehouden, begrafenissen verboden

Op enkele uitzonderingen na worden de lichamen van de doden verzameld door de strijdkrachten en van familieleden wordt geëist dat ze tot 1 miljard tomans (bijna 7.000 USD – een onbereikbaar bedrag voor de overgrote meerderheid) betalen om ze terug te krijgen. Openbare begrafenisceremonies zijn verboden. We hebben ook meerdere meldingen gehad van families die gedwongen werden om documenten te ondertekenen die bevestigen dat hun omgekomen familieleden leden waren van de Basiji-strijdkrachten. Dit zal onvermijdelijk informatie opleveren voor de officiële statistieken die de Iraanse autoriteiten zullen vrijgeven, waardoor het aantal levens dat van het Iraanse volk is afgenomen wordt gebagatelliseerd.

Zonder twijfel zijn er tienduizenden doden gevallen. We geloven dat het dodental nu boven de 45.000 ligt en zeer waarschijnlijk nog veel hoger zal uitvallen. Honderdduizenden zijn gewond geraakt, waaronder duizenden die opzettelijk blind zijn geworden door kogels in de ogen. Dit is het ergste ooit onder de Islamitische Republiek.

Vele duizenden anderen worden vastgehouden, terwijl honderden families (zo niet meer) geen informatie hebben over de verblijfplaats of toestand van hun vastgehouden kinderen. Sommige mensen zijn naar bergachtige gebieden gevlucht om aan arrestatie te ontkomen.

Krijgswet naarmate de onderdrukking toeneemt

De wreedheid van het harde optreden heeft het land in feite in staat van beleg gebracht:

• Gemilitariseerde troepen overal met ‘schiet om te doden’ orders in centrale ruimtes
• Openbare ruimtes zijn gesloten
• Er geldt een avondklok
• Er zijn talloze controleposten opgezet en mobiele telefoons worden routinematig gecontroleerd.
• Burgers worden thuis gearresteerd
• Banen worden bedreigd en eigendommen worden in beslag genomen
• De regering heeft ernstige internetstoringen opgelegd waardoor de communicatie ernstig wordt beperkt en burgers worden geïsoleerd – zowel van elkaar als van het Westen, terwijl de autoriteiten beweren dat ze gewoon “de orde handhaven”.

Een natie onder terreur

De algemene sfeer wordt gekenmerkt door intense angst en diep wantrouwen. Veel burgers vermijden nauw contact met elkaar uit angst de regeringstroepen in de ogen te kijken. Er heerst een begrepen stilte en voorzichtigheid. Gewapende IRGC infiltreren in burgerkleding in de menigte. Dit vergroot het wantrouwen onder de mensen nog verder.

We weten niet eens meer wie onze vriend of vijand is. Je weet niet of de persoon met wie je spreekt voor of tegen je is. Want als er iets uit je mond komt dat tegen de regering is en hij is een vijand, dan ben je er geweest.

Een sterke stijging van de voedselprijzen, beperkte toegang tot voorraden, een daling of volledig verlies van gezinsinkomen en onofficiële berichten over geheime executies van gedetineerden hebben de ongerustheid onder de bevolking verder aangewakkerd.

Straten zijn met geweld leeggehaald. Er zijn meldingen van gewapende patrouilles die in bepaalde gebieden mogen schieten om te doden.

Meldingen van vergiftigde gevangenen

We hebben zelfs berichten ontvangen dat de autoriteiten, nu de gevangenissen overvol zijn, zijn begonnen met het vrijlaten van gedetineerden – maar niet voordat ze hen hebben vergiftigd. Sommigen hebben zulke hoge kaliumgehaltes ingespoten gekregen dat ze binnen een paar dagen een hartaanval kunnen verwachten. Anderen hebben stoffen in hun eten gekregen die inwendige bloedingen of een stille dood veroorzaken (samen met hoge doses acetaminophen om het op zelfmoord te laten lijken). Deze methoden zijn in het verleden gebruikt door Sovjets tijdens het Stalin-tijdperk. Hoewel dit nog niet bewezen is, zijn de bronnen geloofwaardig en worden vrijgelaten gevangenen op grote schaal aangemoedigd om onmiddellijk naar het ziekenhuis te gaan en hun bloed en urine te laten controleren.

“Naar buiten gaan is zelfmoord”

Een bericht van binnen Iran vat de realiteit samen waar veel burgers nu mee te maken hebben:

We kunnen nu eerlijk gezegd niets meer doen. De straat opgaan is een daad van zelfmoord. Het heeft niets meer met moed te maken. Als je naar buiten gaat, vermoorden ze je gewoon ter plekke. Ze vragen je niet eens waarom je op straat bent. Ze vermoorden je gewoon.

Voor een meer gedetailleerde analyse van de eerste vier weken van de opstand, oproepen tot actie en specifieke gebedspunten

Wat kun jij doen om de mensen in Iran te helpen?

(1) Bid. Gebruik onze gebedsgids om je gebeden aan te wakkeren. Bid met autoriteit en haal de bolwerken van de vijand neer.

(2) Bewustzijn vergroten. Deel deze webpagina met vrienden en collega’s. Volg ons op sociale media en deel de berichten. Laat de noodkreet van de mensen in Iran niet onbeluisterd.

(3) Geven. We zamelen geld in om noodhulppakketten voor de mensen samen te stellen. Dit zal voornamelijk voorzien in basisvoedsel en medische behoeften voor gezinnen die worstelen om te overleven. We zamelen ook geld in zodat we op het juiste moment programma’s kunnen maken om de kerk in deze moeilijke tijd te versterken.

Bedankt voor het gedenken van de mensen in Iran in hun uur van nood.

Fotocredit voor headerfoto: www.iranintl.com