Sinds begin januari 2026 heeft Iran te maken met hevige protesten, zware repressie, groeiende conflicten en oorlog, instabiliteit en een verergerende humanitaire crisis. Sindsdien is er een staakt-het-vuren afgekondigd.

Normaal gesproken zou een staakt-het-vuren verlichting en stabiliteit brengen. Maar voor velen in Iran heeft het eerder teleurstelling dan oplossing gebracht. De situatie laat een hard regime dat nog steeds op zijn plaats zit – algemeen bekend om ernstige onderdrukking, mishandeling en gewelddadig optreden tegen de eigen bevolking – de mogelijkheid om zich met hernieuwde vastberadenheid te hergroeperen. Wat overblijft is een gekwetst maar opstandig leiderschap en een volk dat kampt met groeiende angst, onzekerheid en een verlies aan hoop op betekenisvolle verandering.

Een staakt-het-vuren dat teleurstelling bracht, geen opluchting

Op dezelfde dag dat het staakt-het-vuren werd bevestigd, op 8 april, ontvingen we updates van onze netwerken in Iran over de situatie ter plaatse.

Hun woorden geven een duidelijk beeld van de emotionele en sociale realiteit achter de krantenkoppen:

De algemene sfeer na het staakt-het-vuren was er niet een van opluchting, maar van diepe bezorgdheid, angst en teleurstelling. In tegenstelling tot wat men van buitenaf zou kunnen denken, waren veel mensen niet zozeer geschokt door de oorlog zelf als wel door het feit dat er een einde aan was gekomen.

Ondanks alle ontberingen, het geluid van explosies, schade aan huizen en zelfs persoonlijk letsel, geloofden velen van ons dat deze oorlog ons eindelijk naar een punt van bevrijding en vrijheid zou kunnen brengen. Daarom werd de aankondiging van een staakt-het-vuren niet gezien als een teken van troost, maar eerder als het verlies van de hoop die zich in onze harten begon te vormen.

Groeiende angst en onzekerheid in het land

Ik ben nu banger dan ooit voor onze toekomst, omdat we niet weten wat ons te wachten staat na dit staakt-het-vuren en of het zal leiden tot nog hardere en donkerdere onderdrukking dan voorheen.

Mijn grootste zorg is nu dat we misschien opnieuw gedwongen worden om onder de schaduw van hetzelfde regime en dezelfde omstandigheden te leven, zonder dat ons lot echt verandert.

Vandaag is Iran in de greep van angst. Gewone mensen zie je zelden op straat. Het aantal controleposten is aanzienlijk toegenomen. Er hangt een zware sfeer en de meest zichtbare aanwezigheid is die van strijdkrachten en aanhangers van het regime.

Er zijn ook berichten over strijders die gerekruteerd zijn uit Irak, Libanon en Afghanistan. Ze rijden op motoren door de straten, creëren een sfeer van angst en intimidatie en roepen slogans als “Haydar” en “Allahu Akbar”. (Haydar is een religieus Arabisch woord dat symbool staat voor moed en kracht; het betekent ‘leeuw’).

Er zijn ook berichten dat een hoge Iraanse rechter na de bevestiging van het staakt-het-vuren heeft opgeroepen tot versnelde executies van protestgevangenen. Internettoegang blijft uiterst beperkt. Contact met teams in het land is kort, verspreid en angstig.

Dagelijks leven onder druk: economische en menselijke kosten

De economische situatie verslechtert en de prijzen blijven sterk stijgen. Werk is schaars geworden en velen hebben hun baan verloren. Voor veel gezinnen is de economische druk zo groot geworden dat ze zich niet langer alleen zorgen maken over de veiligheid en de politieke toekomst van het land, maar ook over het voorzien in de meest elementaire behoeften van het dagelijks leven.

In korte telefoongesprekken met dierbaren buiten het land beschreven families de gecombineerde druk van medicijntekorten, behandelingskosten, inflatie, werkloosheid en onveiligheid. Essentiële goederen zijn schaars geworden of plotseling onbetaalbaar. Veel medicijnen zijn nu niet meer verkrijgbaar of kosten een veelvoud van wat ze vroeger kostten. Voor mensen met een chronische ziekte is voortdurende behandeling in sommige gevallen bijna onmogelijk geworden.

Voorwerpen die ooit gemakkelijk verkrijgbaar waren, ontbreken nu of zijn onbetaalbaar geprijsd. Veel gezinnen maken zich zorgen over hoe ze in hun dagelijkse behoeften kunnen voorzien.

De uitputting neemt toe en de sfeer wordt steeds onveiliger. De mensen beschreven werkloosheid, schulden en het gewicht van de constante financiële druk – die niet alleen hun levensonderhoud aantasten, maar ook hun geest en ziel. Het aantal controleposten is toegenomen en in sommige gebieden zijn gewapende groepen zoals de Iraakse Hashd al-Shaabi en Fatemiyoun gesignaleerd. Naast de zichtbare dreiging zeiden sommigen dat de sfeer zelf een diep gevoel van onveiligheid heeft gecreëerd.

In al deze gesprekken uitten velen hun diepe bezorgdheid dat het lijden dat ze hebben doorstaan niet tevergeefs mag zijn.

Geef nu om noodvoedsel en hulp te bieden aan gezinnen die worstelen om te overleven

Een onveranderd regime

Zoals Lana Silk, President & CEO van Transform Iran, deelde met CBN News:

Het Iraanse regime speelt al de hele tijd spelletjes. De fout die we hebben gemaakt is dat we denken dat ze geïnteresseerd zijn in enige vorm van rationele onderhandelingen. Het regime laat zich niet intimideren om te onderhandelen of zich terug te trekken. Dat is ondenkbaar voor hen. Hun doelen zijn resoluut. Een uitstel voor een ander soort beslissende actie tegen het regime (niet zijn mensen) zou productief kunnen zijn, maar ik vraag me af of het mogelijk is om het gewenste eindresultaat te bereiken zonder geweld. Elke dag dat het regime een adempauze krijgt, is voor hen weer een dag om meer militaire actie te plannen.

Vasthouden aan geloof in onzekere dagen

Maar het verhaal is nog niet voorbij. We blijven bidden en vertrouwen dat de Heer Zijn overwinning zal hebben en dat het verhaal van Iran uiteindelijk de glorie van God zal weerspiegelen.

In tijden als deze is het belangrijker dan ooit om onze focus op Jezus te houden. Ons geloof – onze hoop – is niet in een regime of leider of aardse macht. Ons geloof is alleen in Jezus Christus. De kerk in Iran is zich hier terdege van bewust. Te midden van de dagelijkse strijd horen we verhalen van hoop, geloof en moed. De kerk is levend en wel, de verlorenen horen het evangelie en bekeerlingen worden gediscipeld.

Hoe chaotisch de situatie ook lijkt, God is trouw, soeverein en heeft alles onder controle. Hij heeft plannen om Iran te laten bloeien en niet te schaden. Hij heeft plannen om de Iraniërs hoop en een toekomst te geven. We bidden dat ZIJN wil geschiede, op aarde – en in Iran – zoals in de hemel. En we bidden dit met dankzegging, zodat de vrede van God al ons begrip te boven gaat:

“Wees nergens bezorgd over, maar leg in alles, door gebed en verzoeking, met dankzegging, uw verzoeken voor aan God. En de vrede van God, die alle verstand te boven gaat, zal uw harten en gedachten in Christus Jezus bewaken. .” Filippenzen 4:6-7

Bid alstublieft verder voor Iran

De mensen in Iran hebben jullie gebeden en steun nodig.

In deze tijd van groeiende onzekerheid en druk blijft gebed een vitale manier om hen bij te staan die dagelijks angst, verlies en instabiliteit met zich meedragen. Bid dat de miljoenen Iraniërs die vandaag hun hoop hebben verloren het evangelie zullen horen en hun hoop zullen vestigen op de Enige die nooit zal teleurstellen. Bid ook voor onze teams en de voortdurende bediening in een complexe en veranderende omgeving.

Daarnaast kan jouw praktische steun onze teams ter plaatse helpen om in realtime te reageren. Op dit moment wordt er gewerkt aan humanitaire hulp, traumabegeleiding en de opleiding van evangelisten en zendelingen om gemeenschappen in het hele land te dienen – door zorg, hoop en geestelijke steun te bieden waar dat het hardst nodig is.