Sinds begin januari 2026 wordt Iran geconfronteerd met hevige protesten, hardhandige onderdrukking en toenemende instabiliteit. Op 28 februari voerden de Verenigde Staten en Israël aanvallen uit op Iran, wat het begin markeerde van een groter conflict. Iran reageerde met aanvallen op Israël, Amerikaanse militaire bases en andere doelen in de regio. Tegen deze achtergrond van conflict, langdurige economische druk en aanhoudende onderdrukking worden gewone Iraniërs geconfronteerd met een steeds ernstiger wordende humanitaire crisis.

Op 8 april, na 40 dagen oorlog, zorgde een voorwaardelijk staakt-het-vuren tussen de Verenigde Staten en Iran voor een tijdelijke onderbreking van de gevechten.

Normaal gesproken zou een staakt-het-vuren verlichting en stabiliteit brengen. Maar voor velen in Iran betekende het eerder teleurstelling dan een oplossing. De situatie zorgde ervoor dat een hard regime – algemeen bekend om zijn strenge onderdrukking, misbruik en gewelddadige optredens tegen de eigen bevolking – nog steeds aan de macht bleef en zich met hernieuwde vastberadenheid kon hergroeperen. Wat overbleef was een gekwetst maar strijdbaar leiderschap, en een bevolking die te maken had met toenemende angst, onzekerheid en een verlies aan hoop op betekenisvolle verandering.

Eind augustus, zes maanden na het uitbreken van het conflict, was de verhoopte oplossing nog steeds niet in zicht. De economische druk op Iran neemt door verdere sancties steeds verder toe, terwijl de Iraanse leiders zich onverzettelijk blijven opstellen. Voor gewone Iraniërs betekent dit voortdurende oorlog, politieke onzekerheid, economisch isolement en een steeds ernstiger wordende humanitaire crisis, waardoor veel gezinnen voor ondenkbare keuzes komen te staan om simpelweg te kunnen overleven.

De Iraanse munteenheid staat nog steeds onder zware druk, terwijl de inflatie en de werkloosheid een enorme last blijven vormen voor gezinnen. Oorlog, sancties en verstoorde handel versterken de economische druk die al vóór het uitbreken van het conflict op Iraanse gezinnen rustte.

Een staakt-het-vuren dat teleurstelling bracht, geen opluchting

Op dezelfde dag dat het staakt-het-vuren werd bevestigd, op 8 april, ontvingen we updates van onze netwerken in Iran over de situatie ter plaatse.

Hun woorden geven een duidelijk beeld van de emotionele en sociale realiteit achter de krantenkoppen:

De algemene sfeer na het staakt-het-vuren was er niet een van opluchting, maar van diepe bezorgdheid, angst en teleurstelling. In tegenstelling tot wat men van buitenaf zou kunnen denken, waren veel mensen niet zozeer geschokt door de oorlog zelf als wel door het feit dat er een einde aan was gekomen.

Ondanks alle ontberingen, het geluid van explosies, schade aan huizen en zelfs persoonlijk letsel, geloofden velen van ons dat deze oorlog ons eindelijk naar een punt van bevrijding en vrijheid zou kunnen brengen. Daarom werd de aankondiging van een staakt-het-vuren niet gezien als een teken van troost, maar eerder als het verlies van de hoop die zich in onze harten begon te vormen.

Groeiende angst en onzekerheid in het land

Ik ben nu banger dan ooit voor onze toekomst, omdat we niet weten wat ons te wachten staat na dit staakt-het-vuren en of het zal leiden tot nog hardere en donkerdere onderdrukking dan voorheen.

Mijn grootste zorg is nu dat we misschien opnieuw gedwongen worden om onder de schaduw van hetzelfde regime en dezelfde omstandigheden te leven, zonder dat ons lot echt verandert.

In de dagen direct na het staakt-het-vuren vertelden onze contactpersonen dat er een sfeer van angst in het land heerste. Gewone mensen zijn nog steeds zelden in het openbaar te zien, terwijl het aantal controleposten aanzienlijk is toegenomen. Er heerst een beklemmende sfeer, waarbij troepen en aanhangers van het regime opvallend aanwezig zijn in de straten.

Onze contactpersonen meldden ook dat strijders die uit Irak, Libanon en Afghanistan waren gerekruteerd, op motorfietsen door de straten reden, waardoor een sfeer van angst en intimidatie ontstond, terwijl ze leuzen als „Haydar” en „Allahu Akbar” scandeerden. (Haydar is een religieus Arabisch woord dat moed en kracht symboliseert; het betekent ‘leeuw’).

Er is ook gemeld dat een hoge Iraanse rechter, na de bevestiging van het staakt-het-vuren, heeft opgeroepen tot versnelde executies van gedetineerden die bij de protesten zijn opgepakt. De toegang tot internet blijft uiterst beperkt. Het Contact met teams in het land blijft kort, sporadisch en gaat gepaard met grote ongerustheid.

Het aantal executies neemt toe

In juli leidde het stijgende aantal executies tot een buitengewoon protest in de Ghezel Hesar-gevangenis, de grootste gevangenis van Iran. Ten minste 1.500 ter dood veroordeelde gevangenen gingen in hongerstaking nadat zes gevangenen in afwachting van een mogelijke executie naar eenzame opsluiting waren overgebracht. Verschillende mannen naaiden uit protest hun lippen dicht.

Beelden uit de gevangenis laten zien hoe gevangenen in de gangen bijeen staan met borden waarop wordt opgeroepen tot het afschaffen van de doodstraf. Mensenrechtenorganisaties hebben gewaarschuwd voor het toenemende gebruik van de doodstraf in heel Iran.

Dagelijks leven onder druk: economische en menselijke kosten

Zelfs in april verslechterde de economische situatie: de prijzen stegen sterk en er was steeds minder werk. Velen waren hun baan kwijtgeraakt. Voor de gezinnen met wie we spraken, was de druk zo groot geworden dat hun zorgen niet langer alleen betrekking hadden op de veiligheid en de politieke toekomst van het land, maar ook op het voorzien in de meest elementaire behoeften van het dagelijks leven.

In korte telefoongesprekken met dierbaren buiten het land beschreven families de gecombineerde druk van medicijntekorten, behandelingskosten, inflatie, werkloosheid en onveiligheid. Essentiële goederen zijn schaars geworden of plotseling onbetaalbaar. Veel medicijnen zijn nu niet meer verkrijgbaar of kosten een veelvoud van wat ze vroeger kostten. Voor mensen met een chronische ziekte is voortdurende behandeling in sommige gevallen bijna onmogelijk geworden.

Voorwerpen die ooit gemakkelijk verkrijgbaar waren, ontbreken nu of zijn onbetaalbaar geprijsd. Veel gezinnen maken zich zorgen over hoe ze in hun dagelijkse behoeften kunnen voorzien.

De uitputting neemt toe en de sfeer wordt steeds onveiliger. De mensen beschreven werkloosheid, schulden en het gewicht van de constante financiële druk – die niet alleen hun levensonderhoud aantasten, maar ook hun geest en ziel. Het aantal controleposten is toegenomen en in sommige gebieden zijn gewapende groepen zoals de Iraakse Hashd al-Shaabi en Fatemiyoun gesignaleerd. Naast de zichtbare dreiging zeiden sommigen dat de sfeer zelf een diep gevoel van onveiligheid heeft gecreëerd.

In al deze gesprekken uitten velen hun diepe bezorgdheid dat het lijden dat ze hebben doorstaan niet tevergeefs mag zijn.

De wanhoop neemt toe

De economische druk die onze contactpersonen in april beschreven, is alleen maar groter geworden.

Oorlog, sancties, verstoorde handel en al lang bestaande economische problemen blijven een enorme druk uitoefenen op gewone huishoudens. Uit recente rapporten blijkt dat gezinnen rondkomen met slechts één eenvoudige maaltijd per dag, vaak bestaande uit bonen of rijst. Voor veel gewone gezinnen zijn eiwitrijke producten en zuivel onbetaalbaar geworden, evenals alles wat vroeger als een luxe werd beschouwd. Het dagelijks leven is gereduceerd tot het voorzien in de meest elementaire behoeften om te overleven.

Een van de meest verontrustende zichtbare tekenen van die wanhoop is wellicht dat mensen hun eigen nieren te koop aanbieden. Er zijn advertenties te zien met details zoals de bloedgroep en de contactgegevens van de verkoper. We hebben zelfs een foto ontvangen van een man die door de straten loopt met een handgeschreven advertentie waarin hij zijn eigen nier te koop aanbiedt.

De verkoop van nieren is in Iran legaal binnen een gereguleerd systeem en is op zich geen nieuw verschijnsel. Maar tegen de achtergrond van de zich verdiepende economische crisis van vandaag schetsen deze advertenties een schrijnend beeld van de wanhopige keuzes waarvoor sommige Iraniërs staan terwijl ze worstelen met schulden en financiële moeilijkheden.

Voor zoveel Iraniërs is de vraag niet langer alleen hoe de politieke toekomst van hun land eruit zal zien, maar hoe ze de volgende dag zullen overleven.

Geef nu om noodvoedsel en hulp te bieden aan gezinnen die worstelen om te overleven

Een onveranderd regime

Zoals Lana Silk, President & CEO van Transform Iran, deelde met CBN News:

Het Iraanse regime speelt al de hele tijd spelletjes. De fout die we hebben gemaakt is dat we denken dat ze geïnteresseerd zijn in enige vorm van rationele onderhandelingen. Het regime laat zich niet intimideren om te onderhandelen of zich terug te trekken. Dat is ondenkbaar voor hen. Hun doelen zijn resoluut. Een uitstel voor een ander soort beslissende actie tegen het regime (niet zijn mensen) zou productief kunnen zijn, maar ik vraag me af of het mogelijk is om het gewenste eindresultaat te bereiken zonder geweld. Elke dag dat het regime een adempauze krijgt, is voor hen weer een dag om meer militaire actie te plannen.

Vasthouden aan geloof in onzekere dagen

Maar het verhaal is nog niet voorbij. We blijven bidden en vertrouwen dat de Heer Zijn overwinning zal hebben en dat het verhaal van Iran uiteindelijk de glorie van God zal weerspiegelen.

In tijden als deze is het belangrijker dan ooit om onze focus op Jezus te houden. Ons geloof – onze hoop – is niet in een regime of leider of aardse macht. Ons geloof is alleen in Jezus Christus. De kerk in Iran is zich hier terdege van bewust. Te midden van de dagelijkse strijd horen we verhalen van hoop, geloof en moed. De kerk is levend en wel, de verlorenen horen het evangelie en bekeerlingen worden gediscipeld.

Hoe chaotisch de situatie ook lijkt, God is trouw, soeverein en heeft alles onder controle. Hij heeft plannen om Iran te laten bloeien en niet te schaden. Hij heeft plannen om de Iraniërs hoop en een toekomst te geven. We bidden dat ZIJN wil geschiede, op aarde – en in Iran – zoals in de hemel. En we bidden dit met dankzegging, zodat de vrede van God al ons begrip te boven gaat:

“Wees nergens bezorgd over, maar leg in alles, door gebed en verzoeking, met dankzegging, uw verzoeken voor aan God. En de vrede van God, die alle verstand te boven gaat, zal uw harten en gedachten in Christus Jezus bewaken. .” Filippenzen 4:6-7

Bid alstublieft verder voor Iran

De mensen in Iran hebben jullie gebeden en steun nodig.

In deze tijd van aanhoudende conflicten, toenemende onzekerheid en steeds grotere economische druk blijft gebed een essentiële manier om solidair te zijn met degenen die dagelijks te maken hebben met angst, verlies en onzekerheid. Bid dat de miljoenen Iraniërs die vandaag hun hoop hebben verloren, het evangelie mogen horen en hun hoop mogen vestigen op de Enige die hen nooit in de steek zal laten. Bid alstublieft ook voor onze teams en onze voortdurende bediening in een complexe en veranderlijke omgeving.

Daarnaast kan jouw praktische steun onze teams ter plaatse helpen om in realtime te reageren. Op dit moment wordt er gewerkt aan humanitaire hulp, traumabegeleiding en de opleiding van evangelisten en zendelingen om gemeenschappen in het hele land te dienen – door zorg, hoop en geestelijke steun te bieden waar dat het hardst nodig is.